رویدادهای ویژه

رویداد چیست؟

رویدادهای ویژه بازه‌های زمانی‌اند که در یک جهان اعلام می‌شوند و پس از مدتی تمام می‌شوند. همیشه در جریان نیستند: هر رویداد را مدیر بازی برای یک جهان و با زمان و جایزهٔ خودش برگزار می‌کند. آغاز و پایان هر رویداد با اعلان به همهٔ بازیکنانِ آن جهان گفته می‌شود و از دکمهٔ رویدادها می‌توانید صفحه‌اش را باز کنید: قانون‌ها، شمارش معکوس، امتیاز خودتان و جدول.

• قانون‌های هر رویداد در لحظهٔ آغازش قفل می‌شوند. اگر مدیر بازی بعداً تنظیمات را عوض کند، رویدادِ در جریان دست‌نخورده می‌ماند — هیچ رقابتی وسط بازی قانونش عوض نمی‌شود.
• جایزه‌ها یک‌بارمصرف‌اند. منابع، سکه و مدال — هرگز برتری ماندگار. برندهٔ یک رویداد، در رویداد بعدی از دیگران جلوتر نیست.
• در رویدادهای امتیازی، جدا از جدولِ نفراتِ برتر یک نردبان پله‌ای هم هست: هر پله‌ای که امتیازتان از آن رد شود جایزهٔ خودش را دارد، بی‌آنکه به کسی ببازید یا ببرید. جایزهٔ پله را خودتان می‌گیرید و پس از پایان رویداد هم قابل دریافت می‌ماند — پس اگر روز آخر فرصت نکردید، از دست نرفته است.
• عددهای این صفحه مقدارهای متعارفاند. هر رویداد ممکن است با زمان یا جایزهٔ متفاوتی برگزار شود؛ آنچه صفحهٔ خودِ رویداد می‌گوید معتبر است.

دیو سپید

در شاهنامه، رستم در خانِ هفتم دیو سپید را در مازندران می‌کشد. اینجا دیو سپید درست وسط نقشه — خانهٔ (۰، ۰) — می‌نشیند؛ همان بلوک میانیِ نقشه که در هر جهان برای همیشه از بازیکن و اردوگاه وحشی خالی نگه داشته می‌شود.

حمله به دیو، نبرد نیست. او نه کشته می‌شود و نه کسی را می‌کشد:

• هیچ سربازی از دست نمی‌رود — نه کشته، نه مجروح. همهٔ سپاه برمی‌گردد.
• غنیمتی در کار نیست و این حمله در «برترین‌ها» هم شمرده نمی‌شود.
• آنچه ثبت می‌شود آسیب است: قدرتِ حملهٔ سپاهی که فرستاده‌اید (با احتساب آهنگری). نه دیوار، نه روحیه، نه دفاع — همان عددی که خودتان پیش از فرستادن می‌توانید حسابش کنید.

چون چیزی از دست نمی‌رود، تنها هزینهٔ حمله زمانِ رفت و برگشت است: هر که به مرکز نقشه نزدیک‌تر باشد ضربه‌های بیشتری می‌زند، و نگه‌داشتن سپاه در خانه هیچ سودی ندارد.

برنده یک اتحاد است. آسیبِ هر بازیکن به حساب اتحادِ فعلی‌اش نوشته می‌شود و در پایان، هر عضوِ اتحادی که بیشترین آسیب را زده باشد سکه می‌گیرد (به‌طور متعارف ۱۰۰ سکه برای هر عضو). رویداد معمولاً ۲۴ ساعت طول می‌کشد.

جشن‌ها

جشن ساده‌ترین رویداد است: نه رقابتی، نه برنده‌ای، نه بازنده‌ای. برای یک بازهٔ زمانی، کلِ جهان بهتر کار می‌کند — برای مناسبت‌هایی مثل نوروز، شب یلدا و مهرگان.

مدیر بازی هر کدام از این چهار را که بخواهد روشن می‌کند (هر کدام تا ۵۰٪):

جشن‌ها معمولاً ۳ روز طول می‌کشند (از ۱ ساعت تا ۱۴ روز).

رقابت سه تمدن

یک رقابت تیمی میان پارس، ماد و پارت — و تنها رقابتی که هیچ‌کس از آن جا نمی‌ماند: هر حسابی در جهان از پیش در یکی از سه تیم است. لازم نیست عضو اتحادی باشید یا کسی شما را دعوت کند.

هر کاری که در «برترین‌ها» شمرده می‌شود، برای تمدن شما امتیاز می‌سازد:

امتیاز هر تمدن، میانگینِ اعضای فعالش است، نه مجموعشان — وگرنه پرجمعیت‌ترین تمدن همیشه و بدون تلاش برنده می‌شد. دو سقف هم در کار است: از هر بازیکن حداکثر ۳۰٬۰۰۰ امتیاز به حساب تمدنش می‌رود (تا یک کهنه‌کار به‌تنهایی تمدنش را نبرد)، و امتیازی که در یک روز از یک حریفِ مشخص می‌گیرید هم محدود است (۴٬۰۰۰) تا زدنِ پی‌درپیِ یک حسابِ دست‌ساز راه به جایی نبرد.

در پایان، هر عضوِ تمدنِ برنده سکه می‌گیرد (به‌طور متعارف ۶۰ سکه) و مدال رویداد ثبت می‌شود. رقابت معمولاً ۷ روز طول می‌کشد.

جدا از نتیجهٔ نهایی، این پله‌ها به هر بازیکنی که به آن‌ها برسد جایزه می‌دهند:

هفت‌خوان

هفت‌خوانِ رستم، به‌شکل یک زنجیرهٔ شخصیِ زمان‌دار. هیچ‌کس با کسی رقابت نمی‌کند: خوان‌ها را یکی‌یکی و به ترتیب باز می‌کنید و هر کدام جایزهٔ خودش را دارد، چه بزرگ‌ترین بازیکن جهان باشید چه تازه‌وارد. رویداد معمولاً ۷ روز طول می‌کشد.

خان هفتم — نبرد با دیو سپید — رویدادی جداگانه است. اگر رویداد دیو سپید هم‌زمان در جهانتان برپا باشد، داستان کامل می‌شود.

گنج‌های گمشده

در طول این رویداد، صندوق‌های گنج یکی‌یکی روی نقشه پیدا می‌شوند. نه امتیازی در کار است، نه جدولی و نه برنده‌ای: خودِ غنیمت، جایزه است.

• هیچ‌کس نمی‌گوید کجا هستند. صندوق‌ها خانه‌های معمولی نقشه‌اند و صفحهٔ رویداد هیچ مختصاتی چاپ نمی‌کند — پیدا کردنشان با گشتن روی نقشه است، و همین تمامِ ماجراست.
• یکی‌یکی و با فاصلهٔ برابر در طول رویداد ظاهر می‌شوند، نه همه با هم؛ پس هر ساعتی از شبانه‌روز سهم خودش را دارد. صفحهٔ رویداد تا پیدا شدنِ گنج بعدی شمارش معکوس نشان می‌دهد.
• نگهبانی ندارند. تنها محدودیتِ شما ظرفیت حملِ سپاهی است که می‌فرستید — این مسابقهٔ سرعت و ظرفیت است، نه جنگ. صندوقی که خالی شود از نقشه می‌رود.
• غارتِ صندوق در باف‌های شکارِ دهکده‌های وحشی شمرده نمی‌شود.

به‌طور متعارف ۸ صندوق در ۳ روز ظاهر می‌شوند و هر صندوق تا ۶۰٬۰۰۰ از هر منبع در خود دارد.

طهمورث دیوبند

در شاهنامه، طهمورث — پسرِ هوشنگ و پدرِ جمشید — جانوران را رام کرد، رشتن و بافتن را به مردم آموخت و دیوها را به بند کشید؛ و دیوهای دربند، برای خریدنِ جانشان، به او ۳۰ خط آموختند. این رویداد همین چهار کار است: رام کردن، دیوبند، دبیری و بافندگی. معمولاً ۷ روز طول می‌کشد.

امتیاز از کجا می‌آید

• امتیاز، جمعِ چیزهایی است که دارید — دیوهای دربند، خط‌های آموخته و بافته‌ها — پس هرگز کم نمی‌شود. دیوی که خط یاد می‌دهد در بند می‌ماند و امتیازش را نگه می‌دارد، و ترکیبِ بافته‌ها همیشه امتیاز را بالا می‌برد.
• دیوی که گرفته‌اید ولی هنوز به بند نکشیده‌اید، امتیازی ندارد. امتیازِ دیو از لحظهٔ بستنش می‌آید.
• دو راه به بالای جدول می‌رسد: راه جنگ (دیوبند و دبیری) که سپاه می‌خواهد، و راه صلح (بافندگی) که فقط زمان و حافظه می‌خواهد. رام کردن خودش امتیازی ندارد، ولی کارِ دیگر بخش‌ها را آسان‌تر می‌کند.
• اگر امتیاز دو نفر برابر باشد، کسی بالاتر است که زودتر به آن امتیاز رسیده.

رام کردن: همراه

یکی از سه جانوری را که طهمورث رام کرد همراهِ خود می‌کنید. انتخاب یک‌بار است و تا پایان رویداد عوض نمی‌شود. هنگامِ نزدیک شدن به جانور، نشانگری رفت‌وبرگشت می‌کند؛ هر بار که درست وقتی در نوارِ آرام است بزنید، اعتمادِ جانور یک پله بالا می‌رود — از ۱ تا ۳، و با هیچ خطایی کمتر از ۱ نمی‌شود. اعتماد، اندازهٔ کمک را تعیین می‌کند:

• باز (چشم تیز): نزدیک‌ترین کمینگاهِ آماده را روی نقشه نشانتان می‌دهد؛ تا دیوار اهورایی پابرجاست، فقط از میان کمینگاه‌هایی که از آبادی‌هایتان دست‌یافتنی‌اند.
  اعتماد در کارش اثری ندارد.
• یوز (تیزپا): سپاهی که به کمینگاه می‌فرستید زودتر می‌رسد — هم در رفت و هم در برگشت.
  با اعتماد ۱ / ۲ / ۳: ۱۰٪ / ۲۰٪ / ۳۰٪ زودتر
• سگ گله (نگهبان): پشمِ بیشتر برای بافندگی و طنابِ اضافه برای به بند کشیدن؛ بافتِ ناموفق هم دست‌کم ۱ نخ می‌دهد.
  با اعتماد ۱ / ۲ / ۳: پشم ۲۵٪ / ۵۰٪ / ۷۵٪ بیشتر، طناب ۱ / ۲ / ۳ اضافه

باز و یوز به کارِ راه جنگ می‌آیند و سگ گله به کارِ راه صلح: اگر سپاه کمی دارید، سگ گله را بردارید.

دیوبند: گرفتنِ دیو

روی نقشه همیشه ۱۰ کمینگاه دیو هست (به‌طور متعارف). با سپاه به یکی حمله کنید: اگر ببرید و همهٔ نگهبان‌ها را بکشید، یک دیو از ردهٔ همان کمینگاه به شما می‌رسد. کمینگاه مالِ کسی نیست — هر کس نگهبان‌هایش را از پا درآورد، دیو را می‌برد.

• هر بار با نگهبانِ کامل. به هر کمینگاه ۳ بار می‌شود حمله کرد (به‌طور متعارف) و هر بار همهٔ نگهبان‌هایش سرِ جایشان‌اند. حملهٔ شکست‌خورده هم چیزی از آن کم نمی‌کند، پس نمی‌شود با موجی ارزان ضعیفش کرد. پس از آخرین بار، کمینگاه از نقشه می‌رود و کمی بعد کمینگاهی تازه جای دیگری پیدا می‌شود؛ شمارِ کمینگاه‌ها هیچ‌وقت کم نمی‌شود.
• نقشه کم‌کم سخت‌تر می‌شود. ردهٔ هر کمینگاهِ تازه به قرعه است: در آغازِ رویداد بیشترشان از ردهٔ ۱ هستند، و هرچه رویداد پیش‌تر برود ردهٔ ۳ بیشتر می‌شود.
• در نبرد، کمینگاه مثل یک اردوگاه وحشی است: زرادخانه ندارد، روحیه بر آن اثری ندارد و برتریِ ماد بر آن هم برقرار است. نگهبان‌ها فقط دفاع می‌کنند؛ دیو کوچک، دیو جنگی و دیو بزرگ در دفاع همان مدافعانِ سطح ۱، ۲ و ۳ اردوگاه‌اند. تا رویداد برپاست، شبیه‌ساز نبرد گزینهٔ «کمینگاه دیو» هم دارد.
• غنیمتِ کمینگاه اندک است؛ آنچه می‌ارزد خودِ دیو است.

دیوبند: به بند کشیدن

دیوی که گرفته‌اید در صفحهٔ رویداد منتظر می‌ماند تا به بندش بکشید. انگشتتان را روی صفحه نگه دارید تا بند سفت شود؛ ولی نگه داشتن فشارِ طناب را هم بالا می‌برد، و دیو هر چند لحظه یک بار خیز برمی‌دارد و فشار را تند بالا می‌برد — پیش از هر خیز هم نشانه‌ای می‌دهد. اگر فشار به سقف برسد طناب پاره می‌شود: کمی از بند از دست می‌رود و یک طناب کم می‌شود. پس به‌موقع رها کنید تا فشار پایین بیاید و دوباره بگیرید. بند که پر شود دیو در بند است و امتیازش مالِ شما؛ طناب‌ها که تمام شوند، دیو می‌گریزد.

• ۳ طناب دارید (با سگ گله بیشتر). دیوِ ردهٔ بالاتر سخت‌تر می‌کشد: فشارِ طناب، نسبت به ردهٔ ۱، در ردهٔ ۲، ۱٫۲۵ برابر؛ در ردهٔ ۳، ۱٫۵۵ برابر؛ در اهریمن، ۲٫۱ برابر تندتر بالا می‌رود.
• دیو با آغازِ بستن خرج می‌شود، نه با پایانش: دیوی که بگریزد برنمی‌گردد. ولی بیرون رفتن از بازی در میانهٔ کار چیزی را از دست نمی‌دهد — که برگردید، همان دیو با همان حرکت‌ها منتظر است. در هر زمان فقط یک دیو را می‌شود بست.

دبیری: ۳۰ خط

هر دیوِ دربند یک بار یک خط یادتان می‌دهد. درس یک معماست: یک واژهٔ فارسی با نشانه‌های ناآشنا نوشته شده، نشانه‌های یکسان حرف‌های یکسان‌اند و یک راهنمای کوتاه هم کنارش هست. حرف‌هایی که از آغاز داده می‌شود: ۲ حرف در ۵ خطِ نخست، ۱ حرف تا خطِ ۱۵ام، و پس از آن هیچ — هرچه خط‌های بیشتری بدانید، خواندن سخت‌تر می‌شود.

• برای خواندنِ واژه ۳ بار فرصت دارید. در نسخهٔ تازهٔ برنامه، پس از ۲ خوانشِ نادرست، دیو برای بارِ آخر یک حرفِ دیگر هم نشانتان می‌دهد (اگر بیش از یک حرف پنهان مانده باشد).
• درست بخوانید، یکی از ۳۰ خط مالِ شماست و ۱۵۰ امتیاز. اگر هر ۳ خوانش نادرست باشد، آن درس از دست می‌رود — ولی دیو در بند می‌ماند و امتیازش را نگه می‌دارد.
• هر خط یک بار شمرده می‌شود، پس دبیری روی‌هم تا ۴٬۵۰۰ امتیاز می‌دهد — و برایش ۳۰ دیوِ دربند لازم است.

بافندگی: راهِ صلح

بافندگی سپاه نمی‌خواهد؛ راهی است تا حساب‌های کوچک هم به بالای جدول برسند. پشم خودبه‌خود جمع می‌شود — ساعتی ۲ تا، و تا ۶۰ تا (پشمِ ۳۰ ساعت) انبار می‌شود — و هر بافت ۱۰ پشم می‌برد.

در هر بافت، نقشی از ۸ خانه چند لحظه روی دارِ ۵×۵ نشان داده و بعد پوشانده می‌شود؛ همان خانه‌ها را از حفظ بزنید. هر خانهٔ نادرست یک خانهٔ درست را خنثی می‌کند، پس زدنِ همهٔ خانه‌ها چیزی نمی‌دهد. خانه‌های درست، پس از کم کردنِ نادرست‌ها:

۳ نخ یک پارچه می‌شود و ۳ پارچه یک قالی، و هر پله بیش از ۳تای پایینش می‌ارزد — پس همیشه ترکیب کنید.

اهریمن

در میانهٔ رویداد، در هر یک از ۴ بخشِ نقشه یک اهریمن پیدا می‌شود — همان بخش‌هایی که در جهان‌های استان‌ها دیوار اهورایی از هم جدا می‌کند، پس حتی تا دیوار پابرجاست هر بخش اهریمنِ خودش را دارد. هر اهریمن فقط یک بار گرفته می‌شود و دیگر جایش نمی‌آید: نخستین کسی که نگهبانانش را از پا درآورد، او را می‌برد. پادگانش در جدولِ کمینگاه‌هاست و به بند کشیدنش از هر دیوی سخت‌تر است — و اگر بگریزد، رفته است.

جایزه‌ها

در پایان، سه نفرِ اولِ جدول سکه می‌گیرند — به‌طور متعارف ۳۰۰، ۱۸۰ و ۱۰۵ سکه — و برای هر جایگاه ممکن است یک جایزهٔ ویژه هم گذاشته شود؛ برگهٔ «داستان» در صفحهٔ رویداد جایزه‌های همان رویداد را نشان می‌دهد. مدالی در کار نیست.

جدا از جدول، این پله‌ها به هر بازیکنی که به آن‌ها برسد جایزه می‌دهند: